Naukowcy z Uniwersytetu Ben Guriona opracowali lekki, porowaty materiał, który może pochłaniać duże ilości ropy, a jednocześnie wspierać naturalne procesy jej rozkładu.
Wycieki ropy są trudne do usunięcia, ponieważ samo zebranie zanieczyszczenia nie oznacza jeszcze, że problem znika. Izraelscy naukowcy postanowili więc połączyć dwa procesy w jednym materiale.
Opracowany przez nich aerogel powstaje z włókien celulozowych, które są poddawane specjalnej obróbce termicznej. Dzięki swojej niezwykle porowatej strukturze materiał działa trochę jak bardzo wydajna gąbka. W przeprowadzonych eksperymentach potrafił zaadsorbować nawet około 100 razy więcej ropy, niż sam waży.
Na tym jednak polega najciekawsza część rozwiązania. Aerogel został wzbogacony w azot i fosfor – składniki potrzebne mikroorganizmom do rozwoju. Dzięki temu na jego powierzchni mogą rozwijać się bakterie zdolne do rozkładania węglowodorów znajdujących się w ropie.
W praktyce pomysł działa więc dwuetapowo: materiał najpierw zatrzymuje ropę, a następnie pomaga bakteriom ją rozkładać. Badacze wykorzystali m.in. bakterie z rodzaju *Pseudomonas*, a eksperymenty przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych z wykorzystaniem sztucznej wody morskiej.
Czy to już sposób na wycieki ropy?
Jeszcze nie. Wyniki są obiecujące, ale technologia wymaga dalszych badań. Nie wiadomo między innymi, jak aerogel zachowywałby się podczas dużego wycieku na otwartym morzu, przy silnych falach, zmiennej temperaturze i obecności innych zanieczyszczeń.
Naukowcy muszą również sprawdzić, czy materiał można produkować na dużą skalę i jak wyglądałyby koszty jego zastosowania. Nie wiadomo też jeszcze, jak skutecznie proces biodegradacji działałby w rzeczywistych warunkach środowiskowych.
Na razie jest to więc rozwiązanie znajdujące się na etapie badań, a nie gotowa technologia do wykorzystania podczas katastrof ekologicznych. Jego potencjał jest jednak interesujący, ponieważ zamiast jedynie zbierać ropę, łączy jej fizyczne pochłanianie z biologicznym rozkładem.
Badania zespołu z Uniwersytetu Ben Guriona opublikowano w czasopiśmie „Chemical Engineering Journal Advances” w 2026 roku.
Karolina Maoz, 30.09.2026r.